TrijntjeBlog

 

Een verhaal gesitueerd in de Noorse natuur, op het platteland en in het boerenleven: “ Mijn tijd in deze bossen” van Gaute Heivoll.                                p.13 het begin Een verhaal over een Noorse boer, Johannes. die getrouwd is met een jongere vrouw, Ingeborg. We volgen de twee vanaf 1932 tot in de zeventiger jaren van de 20e eeuw.    De vrouw kampt met ernstige psychische problemen. Ze lijdt aan schozofrenie. Het huwelijk blijft kinderloos, en dat doet Johannes veel verdriet. De man is eenzaam, en ziet met lede ogen aan hoe de wereld om hem heen verandert, en zijn vrouw steeds onbereikbaarder wordt voor hem. Ze is soms extreem gewelddadig, jaloers, en heeft waanbeelden. Zij bekeert zich tot Jezus en gaat op in godsdienstwaanzin. Soms lijkt de rust weergekeerd, maar niks is minder waar. Steeds dieper wordt de kloof tussen beiden. Een kloof van stilte, eenzaamheid, onmacht en ve...

 

 

   

  Cambuur komt eraan  op naar de Eredivisie

 

  Ik las “ De grote stilte ” van John Boyne . Het boek gaat over een Ierse man, Odran, die als jongvolwassene toetreedt tot de katholiek kerk in Ierland, onder druk van zijn moeder, en uiteindelijk tot priester wordt gewijd. p.49 Via Odran krijgt de lezer een kijkje in de binnenwereld van de conservatieve katholieke kerk. Er ontstaan vriendschappen tussen de paters, maar er gebeuren dingen die het daglicht niet kunnen verdragen. Zo is er het grote schandaal van het kindermisbruik binnen de kerkmuren. Er heerst een doofpotcultuur: wel horen en wel zien, maar vooral zwijgen. Ook in Odrans eigen leven heeft zich een ingewikkeld familiedrama voltrokken. Zijn depressieve vader heeft in een uiterste wanhoopspoging zijn zoontje meegenomen in een verdrinkingsdood. Odran voelt zich daar schuldig over, en zijn moeder verandert op slag in een ultiem devote, aan de kerk toegewijde, vrouw. Zijn enige zus, met wie hij een goede band had, verdwijnt in haar eigen wereld van dementie. En een van ha...

In de serie  dieren  nu het  lammetje gevaarlijk dicht bij de sloot                      🐑    pas op❗️

 

 

Het was en is heerlijk fietsweer. Zonnig, weinig wind, aangename temperatuur. Hoe vroeger op pad, hoe mooier. Deze paardjes stonden ook te genieten.

        p.43 “ Ik zie je overal, voor altijd ” van Yannic Han Biao Federer . Autobiografisch verhaal van de schrijver Yannic en zijn vrouw Charlotte. Zij is zwanger van hun eerste kind, een jongetje. Reikhalzend wordt uitgekeken naar zijn komst. Maar het mag niet zo zijn, het gaat mis, drie maanden voor de uitgerekende datum wordt Gustav stilgeboren. Terauwernood overleeft Charlotte de bevalling. Een trauma is geboren. Yannic en Charlotte worstelen met het verlies.  Op zeer indringende wijze weet Yannic dit rouwproces te beschrijven, aan de hand van gesprekken, appjes, correspondentie met familie en vrienden, ervaringen in verloskamer en ziekenhuis, gesprekken met medisch specialisten en de uitvaartonderneming. Een verhaal over afscheid en verdriet. Een boek zó boeiend, een boek ook om zo nu en dan even weg te leggen omdat het zo ontroert.

Interessant boekje “ Boedel ” van Gerbrand Bakker , een intiem familieportret. Ik heb dit ook meegemaakt, je ouders komen te overlijden, eerst de een en wat later de ander. Wat blijft is het ouderlijk huis, en de inboedel. De erfenis voor de kinderen! Het huis moet worden leeggehaald, de boedel worden verdeeld onder broers en zusters. Op gezette tijden komen ze bij elkaar, in het oude huis, en wordt de inhoud ervan geïnventariseerd. Je wordt geconfronteerd met al die verschillende voorwerpen, wel of niet van grote financiële waarde, maar wel met een emotionele waarde. Herinneringen komen bij iedereen naar boven, soms zijn er tegenstrijdige ideeën, Een ander onderwerp van herkenning is “dood broertje”, het kind, broertje van de schrijver, dat op twee-jarige leeftijd kwam te overlijden, en daarmee voor altijd voor een ‘gat’ in het gezin zorgde. Ook ik heb iets dergelijks meegemaakt, en ik herken het levenslange gemis, waar eigenlijk niet over werd gesproken.  Ieder kijkt zo met eige...

 Zowel buiten, als binnen is het lente

een broedende eend in de bloembak en daarna 1 april en dan eieren met pasen ❓

 

Puur toevallig, tijdens het begin van de oorlog (begin maart 2026) in Iran en het Midden-Oosten, ben ik begonnen aan “ De Perzen” van Sanam Mahloudji . Het boek vertelt het verhaal van verschillende generaties Iranese vrouwen uit één steenrijke familie. De mater familias, Elizabeth, is in Iran blijven wonen, na de revolutie van 1979, en het ontstaan van de streng islamitische staat. Een paar familieleden zijn geëmigreerd naar Amerika, en proberen daar een nieuw bestaan op te bouwen. Ooit was de familie rijk, maar in het nieuwe Iran stelt rijkdom niks meer voor. Je juwelen en andere schatten moet je in het geheim bewaren.  Ook zij die met hun geld en juwelen naar Amerika zijn gevlucht, slagen er ook niet gemakkelijk in om daar een gelukkig bestaan op te bouwen. Zij worden daar gezien als buitenlanders, immigranten, en dus niet als te respecteren inwoners. Normen en waarden uit hun eigen jeugd worden daar compleet onderuitgehaald, en in een ander daglicht gesteld, nl. in het daglic...

Jammer, dat er niet meer veel brieven worden geschreven. Ik ben nog van de generatie van de handgeschreven post. Brieven en kaarten schrijven en versturen aan vrienden en familie, ik vond het leuk, Mailen en WhatsAppen kunnen nooit dat gevoel geven, dan dat wat je had bij het schrijven van een brief en het openen van een envelop, waarin de verwachte brief zat.   Over het schrijven van brieven gaat “ De Tsubaki-schrijfwarenwinkel ” van Ito Ogawa . In Japan is schrijven nog steeds een kunde en een kunst. Een Japanse vrouw (Hatoko) erft de schrijfwarenwinkel    van haar grootmoeder, die haar van jongs af aan al had geleerd Japanse teksten te schrijven. Japanse kalligrafie is een ware kunst, en het schrijven van brieven is een bijzonder ambt. De vrouw schrijft verschillende brieven in opdracht. Bijzondere mensen komen bij haar in de winkel met het verzoek aan haar om een brief te schrijven. Soms is het een liefdesbrief, in een ander geval een condoleancebrief, of een echtsche...

Voorzichtig komt de lente, een beetje mistig nog, maar de zwanen, onwennig,  poetsen zich schoon....  Voor mij tijd om weer te fietsen, de zon tegemoet,,,