TrijntjeBlog

Vorig jaar, in 2018, heb ik in totaal 140 boeken gelezen. Veel vrijetijd, dus veel lezen. Een paar boeken die me het meeste bij zijn gebleven zijn: -“Het beste wat we hebben “ Griet Op De Beeck; -“Birk” Jaap Robben; -“Goede mannen” Arnon Grunberg; -“Elmet” Fiona Mozley; -“In de maneschijn”, “Wie niet weg is”, en nog een paar titels van M.J. Arlidge, en de resterende boeken vind je op  LibraryThing . De eerste titel van 2019 is ook “binnen”. Ik heb gelezen  “Winter” van Ali Smith . In het begin is het moeilijk om de draad van het verhaal te pakken te krijgen. Is er wel een verhaallijn? Maar als je gewend bent aan de wonderlijk-bijzondere schrijfstijl van Smith, is het een heel boeiend boek. De auteur schrijft associatief, en steeds vanuit een andere hoofdpersoon. Thema’s als vluchtelingen, brexit, wereldproblematiek, ‘plastic soup’, maken het boek actueel. De verhalen van twee oudere van elkaar vervreemde zussen en de zoon van één van de twee, én een toevallige vrie...

Ik las “ Elmet ” van de auteur  Fiona Mozley  (Nederlandse vertaling 2017): “We kwamen aan in de zomer, toen het landschap in volle bloei stond - de dagen lang en warm en het licht zacht.” (pagina 11). Kan een verhaal mooier, lieflijker beginnen?  Een man en zijn jonge kinderen, dochter Cathy en zoon Daniel, leven ‘self-supporting’ teruggetrokken in een zelfgebouwd huisje in de Engelse landstreek Elmet. Maar in de loop van het verhaal verandert het lieflijke bestaan op het platteland in een nachtmerrie.  Als de lokale landeigenaar op een dag voor hun deur staat, wordt hun primitieve maar veilige bestaan bedreigd. De sfeer wordt dan steeds ruwer en het verhaal heftiger. De drie komen volkomen buiten de maatschappij te staan. De paar vrienden die ze nog menen te hebben vallen hen af. Al lezend houd je je adem in. Het verhaal koerst af op het noodlot. De laatste pagina’s zijn niet te harden, en eindigt met: [...]  “een onvermijdelijke neergang” (pagina 25...