TrijntjeBlog

Wat een bijzonder boek(je), “ Lijfrente” van Vrouwkje Tuinman. Het is een verzameling herinneringen, ervaringen, overpeinzingen, gedichten van de schrijfster naar aanleiding van het overlijden van haar geliefde  F. Starik . Het dagelijkse leven is verweven met herinneringen aan hoe het was. Ongerijmde situaties, kleine absurde momenten, komen voorbij. Soms een traan, dan weer een tikje humor. Hij, de echtgenoot, is niet meer, maar soms voelt het alsof hij er nog is, in bed, in de tuin, in huis, aan haar zij. Is hij weg? Echt helemaal weg? Soms is het niet te geloven.

motto Zo mooi, zoals Luna (Lonneke) haar worsteling met het leven beschrijft..... Ze raakt in een diepe depressie na het overlijden van eerst haar vader, dan van haar zusje (allebei een erfelijke ziekte). Ze blijft over met haar moeder. Maar ook die komt te overlijden (kanker). Hoeveel kan een mens aan?   Verdriet overheerst, en als jonge vrouw is ze eenzaam, raakt gedesoriënteerd en depressief. Ze stort zich in diverse relaties, maakt verre reizen, begint aan studies, gaat in (psych)therapie Lonneke neemt besluiten om haar leven over een andere boeg te gooien. Zo verandert ze haar voornaam Lonneke (“zonneke”) in Luna. Luna, een verwijzing naar de maan. fragment Jaren heeft Luna nodig om het leven weer aan te kunnen.. Uiteindelijk vindt ze haar roeping in de zang en met name in de flamenco: “Als ik zing voel ik dat ik leef”. Heel bijzonder hoe openhartig  Luna Zegers  citeert uit haar dagboeken en uit die van haar zusje. Hierdoor...

Weer een boek dat mij bij zal blijven: tot tranen toe geroerd de laatste pagina's van "Tijd van leven" van Marcos Giralt Torrente gelezen. Een zoon die afscheid neemt van zijn vader.Een zoon die terugkijkt op zijn jeugd. Een zoon die terugkijkt op zijn relatie met zijn vader. Een zoon die afscheid neemt van wrok en ongenoegen. Een zoon die uiteindelijk vrede vindt in de hang der dingen. Hoe herkenbaar, ook voor dochters. Het leven tekent je, en vormt je. En het maakt dat je bent die je bent, de vader, de zoon, de moeder, de dochter, in relatie met elkaar. Uiteindelijk kijk je vooruit, en maak je als vader plaats voor je eigen zoon. Een nieuwe toekomst. Prachtig de stijl waarin het verhaal is geschreven: de kracht van de herhaling; de opsommingen, zij versterken de kracht van het vertellen. Aansluitend een fietstocht gemaakt, door het prille lentelandschap. En om in de sfeer te blijven: fietstochtje via de 'open dag' van Yarden...