TrijntjeBlog

Jammer, dat er niet meer veel brieven worden geschreven. Ik ben nog van de generatie van de handgeschreven post. Brieven en kaarten schrijven en versturen aan vrienden en familie, ik vond het leuk, Mailen en WhatsAppen kunnen nooit dat gevoel geven, dan dat wat je had bij het schrijven van een brief en het openen van een envelop, waarin de verwachte brief zat.   Over het schrijven van brieven gaat “ De Tsubaki-schrijfwarenwinkel ” van Ito Ogawa . In Japan is schrijven nog steeds een kunde en een kunst. Een Japanse vrouw (Hatoko) erft de schrijfwarenwinkel    van haar grootmoeder, die haar van jongs af aan al had geleerd Japanse teksten te schrijven. Japanse kalligrafie is een ware kunst, en het schrijven van brieven is een bijzonder ambt. De vrouw schrijft verschillende brieven in opdracht. Bijzondere mensen komen bij haar in de winkel met het verzoek aan haar om een brief te schrijven. Soms is het een liefdesbrief, in een ander geval een condoleancebrief, of een echtsche...

In “ Het gele huis” van Mieko Kawakami raakt het jonge meisje Hana in de ban van geld en verstrikt in eindeloos geldverdienen. “Meer-meer-meer” lijkt het motto te worden bij alle pogingen om zoveel mogelijk Japanse yens te kunnen bemachtigen.  Na een eenzame jeugd kwam zij terecht in een onderwereldcircuit, waarin vrouwen aan de macht zijn. Ze wordt opgenomen, samen met twee vriendinnen, in een fraudenetwerk. Keer op keer wordt ze teleurgesteld, en moet ze verdiend geld “inleveren”. De ene keer wordt het gestolen uit haar geheime bewaarplaats, een oude schoenendoos, een andere keer is er haar moeder die danig in de problemen is geraakt, en geld van haar dochter wil lenen.  Om haar schoenendoos opnieuw (aan) te vullen raakt ze totaal verward in het illegale circuit van pasjesfraude en frauduleuze geldopnames. In het begin verdient ze op die manier geld ‘als water’, totdat het tij keert en ze door het ongeluk wordt ingehaald. Na deze climax ontvlucht Hana het circuit, en probee...

December, tijd voor een lijstje! Op de valreep naar het nieuwe jaar ben ik lezend in het boek “Perfecte prooi” van Helen Fields . En daarmee heb ik de spannende “perfecte”-serie van de auteur over de rechercheurs Ava Turner en Luc Callanach allemaal gelezen, hoewel niet in de juiste volgorde! Genoemd boek is mijn 241e gelezen titel van 2022. Deze twaalf vond ik wel heel bijzonder, en wil ik daarom nog even noemen: “Bijeen” Natasha Brown “Muilperen” Maria Stahlie “Steen, papier, schaar” Elizabeth Day “Vaderskind” Hans Goedkoop “Borsten en eitjes” Micko Kawakami “De gunst” Nicci French “Autobiografie van mijn moeder” Violaine Huisman “Aan de randen van de dag” Femke van der Laan “Honden voor het leven” Arthur Japin “Hildeke” Lieve Joris “De opwindvogel kronieken” Haruki Murakami “Een kleine familie” Ivan Wolffers Eigenlijk zou ik de twee Japanners bovenaan willen zetten. Want die twee boeken waren wel heel speciaal.  Zie voor het overzicht van    2021:  http://trijntj...