Jammer, dat er niet meer veel brieven worden geschreven. Ik ben nog van de generatie van de handgeschreven post. Brieven en kaarten schrijven en versturen aan vrienden en familie, ik vond het leuk, Mailen en WhatsAppen kunnen nooit dat gevoel geven, dan dat wat je had bij het schrijven van een brief en het openen van een envelop, waarin de verwachte brief zat.
Over het schrijven van brieven gaat “De Tsubaki-schrijfwarenwinkel” van Ito Ogawa.
In Japan is schrijven nog steeds een kunde en een kunst.
Een Japanse vrouw (Hatoko) erft de schrijfwarenwinkel van haar grootmoeder, die haar van jongs af aan al had geleerd Japanse teksten te schrijven. Japanse kalligrafie is een ware kunst, en het schrijven van brieven is een bijzonder ambt.
De vrouw schrijft verschillende brieven in opdracht. Bijzondere mensen komen bij haar in de winkel met het verzoek aan haar om een brief te schrijven. Soms is het een liefdesbrief, in een ander geval een condoleancebrief, of een echtscheidingsbericht.
Heel bijzonder is het om te lezen over dit speciale Japanse cultuurgebruik. De keuze van het papier, de keuze van het schrijfmateriaal, de penseel, de ganzenpen, de vulpen, de kleur van de inkt, de schrijfrichting verticaal of horizontaal, de keuze van het soort envelop en de best passende postzegel. Niets wordt aan het toeval overgelaten, maar met een verfijnd gevoel gekozen.
De brieven maken indruk bij de opdrachtgevers èn bij de ontvangers. En zo wordt Hatoko een belangrijk en onmisbaar aanspreekpunt in het Japanse stadje.
Op een dag ontvangt Hatoko zèlf een brief, een brief van haar overleden grootmoeder, haar ‘Voorgangster’. En daarmee wordt haar wereld op zijn kop gezet, en krijgt haar toekomst een nieuw perspectief.
Reacties