Georgi Gospodinov neemt afscheid van zijn vader in “ De dood en de tuinman ”. Het is een boek over dood, rouw, gemis en verdriet. Maar ook een boek over de toekomst. De tuin van zijn vader zal blijven bestaan. Planten en bomen lijken te sterven, maar het wonderlijke is dat ze ieder jaar weer opbloeien. Georgi’s vader was een tuinman in hart en nieren. Hij was altijd aan het spitten en planten, snoeien en wieden in zijn tuin. Het was een man van weinig woorden, een man van de Balkan, niet gewend om over gevoelens te praten. Maar zijn grote liefde was wel zijn tuin, alles wat groeit en bloeit. Ik vond het een fantastisch, helder geschreven en ook ontroerend, boek, over een vader en een zoon, waarin de zoon moet accepteren dat het afscheid van zijn vader definitief is. p.212