TrijntjeBlog

Interessant boekje “ Boedel ” van Gerbrand Bakker , een intiem familieportret. Ik heb dit ook meegemaakt, je ouders komen te overlijden, eerst de een en wat later de ander. Wat blijft is het ouderlijk huis, en de inboedel. De erfenis voor de kinderen! Het huis moet worden leeggehaald, de boedel worden verdeeld onder broers en zusters. Op gezette tijden komen ze bij elkaar, in het oude huis, en wordt de inhoud ervan geïnventariseerd. Je wordt geconfronteerd met al die verschillende voorwerpen, wel of niet van grote financiële waarde, maar wel met een emotionele waarde. Herinneringen komen bij iedereen naar boven, soms zijn er tegenstrijdige ideeën, Een ander onderwerp van herkenning is “dood broertje”, het kind, broertje van de schrijver, dat op twee-jarige leeftijd kwam te overlijden, en daarmee voor altijd voor een ‘gat’ in het gezin zorgde. Ook ik heb iets dergelijks meegemaakt, en ik herken het levenslange gemis, waar eigenlijk niet over werd gesproken.  Ieder kijkt zo met eige...

 Zowel buiten, als binnen is het lente

een broedende eend in de bloembak en daarna 1 april en dan eieren met pasen ❓

 

Puur toevallig, tijdens het begin van de oorlog (begin maart 2026) in Iran en het Midden-Oosten, ben ik begonnen aan “ De Perzen” van Sanam Mahloudji . Het boek vertelt het verhaal van verschillende generaties Iranese vrouwen uit één steenrijke familie. De mater familias, Elizabeth, is in Iran blijven wonen, na de revolutie van 1979, en het ontstaan van de streng islamitische staat. Een paar familieleden zijn geëmigreerd naar Amerika, en proberen daar een nieuw bestaan op te bouwen. Ooit was de familie rijk, maar in het nieuwe Iran stelt rijkdom niks meer voor. Je juwelen en andere schatten moet je in het geheim bewaren.  Ook zij die met hun geld en juwelen naar Amerika zijn gevlucht, slagen er ook niet gemakkelijk in om daar een gelukkig bestaan op te bouwen. Zij worden daar gezien als buitenlanders, immigranten, en dus niet als te respecteren inwoners. Normen en waarden uit hun eigen jeugd worden daar compleet onderuitgehaald, en in een ander daglicht gesteld, nl. in het daglic...

Jammer, dat er niet meer veel brieven worden geschreven. Ik ben nog van de generatie van de handgeschreven post. Brieven en kaarten schrijven en versturen aan vrienden en familie, ik vond het leuk, Mailen en WhatsAppen kunnen nooit dat gevoel geven, dan dat wat je had bij het schrijven van een brief en het openen van een envelop, waarin de verwachte brief zat.   Over het schrijven van brieven gaat “ De Tsubaki-schrijfwarenwinkel ” van Ito Ogawa . In Japan is schrijven nog steeds een kunde en een kunst. Een Japanse vrouw (Hatoko) erft de schrijfwarenwinkel    van haar grootmoeder, die haar van jongs af aan al had geleerd Japanse teksten te schrijven. Japanse kalligrafie is een ware kunst, en het schrijven van brieven is een bijzonder ambt. De vrouw schrijft verschillende brieven in opdracht. Bijzondere mensen komen bij haar in de winkel met het verzoek aan haar om een brief te schrijven. Soms is het een liefdesbrief, in een ander geval een condoleancebrief, of een echtsche...