TrijntjeBlog

Jammer, dat er niet meer veel brieven worden geschreven. Ik ben nog van de generatie van de handgeschreven post. Brieven en kaarten schrijven en versturen aan vrienden en familie, ik vond het leuk, Mailen en WhatsAppen kunnen nooit dat gevoel geven, dan dat wat je had bij het schrijven van een brief en het openen van een envelop, waarin de verwachte brief zat.   Over het schrijven van brieven gaat “ De Tsubaki-schrijfwarenwinkel ” van Ito Ogawa . In Japan is schrijven nog steeds een kunde en een kunst. Een Japanse vrouw (Hatoko) erft de schrijfwarenwinkel    van haar grootmoeder, die haar van jongs af aan al had geleerd Japanse teksten te schrijven. Japanse kalligrafie is een ware kunst, en het schrijven van brieven is een bijzonder ambt. De vrouw schrijft verschillende brieven in opdracht. Bijzondere mensen komen bij haar in de winkel met het verzoek aan haar om een brief te schrijven. Soms is het een liefdesbrief, in een ander geval een condoleancebrief, of een echtsche...

Voorzichtig komt de lente, een beetje mistig nog, maar de zwanen, onwennig,  poetsen zich schoon....  Voor mij tijd om weer te fietsen, de zon tegemoet,,,

p.3                    (Het begin…) Wat een krankzinnig verhaal: “ Lying in wait ”, geschreven door Liz Nugent . Eerder las ik “ De donkere kant van Sally Diamond ” , en dat vond ik al fantastisch, maar nu las ik dus een eerdere titel van haar en in de oorspronkelijke taal (2016). Minstens zo spannend! Het verhaal gaat over een Ierse vrouw, Lydia, die twee moorden op haar geweten heeft, maar het zo weet te manipuleren dat haar zoon (Laurence) uiteindelijk tot schuldige wordt verklaard. De vrouw is helemaal gestoord, dat mag duidelijk zijn: een psychopate. Ze is getrouwd met een rechter (Andrew), is moeder van één zoon (Laurence), en het lukt het stel niet om opnieuw zwanger te raken. Het echtpaar besluit een jonge prostituee (Annie) te gebruiken als mogelijke draagmoeder van een tweede kind. Dit plan mislukt compleet, omdat ze worden gechanteerd door het meisje, en daarop vermoorden ze haar. Ze gaan niet naar de politie, en begraven de j...

Bella houdt ons een spiegel voor, in  Kathleen Glasgow’s   “The glass girl” : Bella is vijftien jaar. Haar ouders zijn gescheiden, en ze woont, samen met haar zusje Ricci, dan weer bij haar moeder en dan weer bij haar vader. Haar ouders maken constant ruzie in het bijzijn van beide kinderen. Bella had altijd een goede band met haar oma (van moeders kant). Oma was fotografe en wist ook veel over kunst. Maar op een dag overleed zij, en Bella kreeg de schrik van haar leven toen ze haar vond, liggend op de grond. Als ze dan ook nog liefdesverdriet krijgt, nadat haar vriendje de verkering uitmaakt, is de maat vol. Ze voelt zich eenzaam, niet begrepen, kan de ruzies van haar ouders niet meer aan, mist haar oma enorm. Ze probeert haar uiterste best te doen thuis en op school, maar ontdekt tegelijkertijd de drank. De alcohol verdooft haar woede en verdriet, maar zorgt er ook voor dat ze verslaafd en totaal aan lager wal raakt. Na een blackout, ten gevolge van een alcoholvergiftiging, ...

“ Een van ons ” van Elizabeth Day is een echte page-turner. Ik las het boek in twee dagen ademloos uit, De roman legt op satirische wijze de vileine kanten van de politiek en de standenmaatschappij in het Verenigd Konkinkrijk bloot. Ben Fitzmaurice wil de nieuwe premier van Engeland worden. Op jacht naar Downingstreet 10 moet alles daarvoor wijken. Schandalen worden onder het tapijt geveegd, en alle familieleden moet meegaan in de politieke ambities van Ben.  Totdat de bom barst, en Ben en zijn geldschieter worden ontmaskerd als doortrapte en samenzwerende machtswellustelingen. Ben moet daarna de gevangenis in voor een aantal maanden. Maar hij komt er uit als een gelouterd mens. Hij zegt de politiek én publieke functies vaarwel en belooft zijn verdere leven te wijden aan zijn eigen gezin, en aan vrijwilligerswerk in de verslavingszorg. Een boek over loyaliteit en bedrog, wraak en ontmaskering.     PAG.46

De eerste thriller van het jaar was voor mij: “De donkere kant van Sally Diamond” (Liz Nugent), een diamant in het genre: adembenemend, wreed, hypnotiserend en griezelig, en spannend tot het eind. Sally’s leven wordt bepaald door een psychopaat, en uiteindelijk wordt haar verleden opgehelderd langs een ingewikkelde reeks van gebeurtenissen in familie- en vriendenkring. Lugubere thema’s worden niet geschuwd: mishandeling, ontvoering, isolatie, hersenspoeling, manupilatie, dood door schuld, pedofilie.  Sally is de hoofdpersoon. Maar is zij wel, wie zij beweert te zijn, en gaat zij heelhuids overleven? Zijn haar vrienden en familieleden volledig te vertrouwen? Deze rollercoaster van ontvoeringen, verdwijningen, misbruik en identiteitswisselingen komt op de laatste pagina tot stilstand, en dan lijkt de cirkel rond.                                    pagina 136