TrijntjeBlog

Beelden van een gebouw in Leeuwarden: Wetsus , watercampus, oftewel European Centre of Excellence for Sustainable Watwer Technology. Vandaag was er een open dag en kon je het gebouw bekijken. Ik ben onder de indruk van de veelsoortigheid van het houtgebruik, tot in de kleinste details. Architecten vertelden enthousiast over de totstandkoming van het gebouw en over de plaats in de omgeving. Medewerkers vertelden minstens zo enthousiast over hun onderzoekswerk. de buitenkant gevel gevel rondleiding stoel, ook van hout doorkijkje naar buiten kijkend trap en de 'waterbrug' kijkje naar boven

Er zijn "webwinkels", en er zijn "wegwinkels". Ik kwam er een zestal tegen, vanochtend, tijdens mijn fietstochtje! Herken je ze?

Is het twee uur, dan slaat de klok drie maal. Is het drie uur dan hoor ik vier klokslagen. Is het vier uur dan hoor ik vijf keer bimbam. Is het vijf uur dan.... etcetera. Ik heb het over de toren van de Dominicuskerk Leeuwarden . Ik woon in de schaduw en wantrouw altijd het uurwerk van deze toren. Vaak geven de wijzers niet de juiste tijd aan.  Maar nu is er iets anders aan de hand. De wijzers staan correct.  Maar de bimbam is van slag! Ik weet ervan, en houd er rekening mee. Ik tel de slagen keer op keer. En wacht in spanning af. Maar nu weet je, mocht iemand uit wijk west Leeuwarden een uur te vroeg op een afspraak verschijnen....? Dan kán het liggen aan de klok van de toren. Altijd een uur vérder in de tijd. Bijna twaalf uur, en ik wacht op die ene slag!

De mooiste vakanties zijn de vakanties-in-de-buurt. Geen file-stress, geen vlieg-stress, geen kofferinpak-stress. Pak je fiets en daar ga je weer. En ieder dag ontdek ik nieuwe stekkies, in de buurt!

Een vakantieweek in foto's verpakt:  Grensoverschrijdend uitkijken vanaf een toren op een labyrint van kastelen, toiletpotten, volgeladen bloemenwagens, boekentempels en P-plaatsen.....

Soms heb je van die boeken, waarin het verhaal je meteen zo pakt, dat je het steeds opzij moet leggen. Je wilt het niet te snel uit hebben, want dan is het over en voorbij. Dan is de droom waarin je zat, over. Dit boek was er zo eentje. Lukraak van de plank gepakt. De naam van de schrijver, Gary Shteyngart , zei me helemaal niks. Het boek heet "Kleine mislukkeling". Die kleine mislukkeling is het Joods-Russische jongetje, geboren in Rusland en op zevenjarige met zijn ouders geëmigreerd naar de Verenigde Staten. Zou er ooit wat van hem terechtkomen? Hij wil graag schrijver worden. En dat wordt niet door iedereen in zijn omgeving als een serieuze optie gezien! Op tragikomische wijze schetst Gary zijn leven, het leven van zijn ouders en grootouders. Veel van zijn joodse familieleden werden vermoord onder Stalin. Daarna volgde de terreur van Hitler. In de VS aangekomen volgt er de 'struggle for life' op school, universiteit, in relaties, gekweld door zijn...

Dat was mijn rondje Fonejacht van vanmorgen..... in beeld. Heerlijk weer om te fietsen. Net voor de (onweers)bui terug en binnen!