Eén van mijn vele fietstochten in deze heerlijke zomer ging langs mijn oud-ouderlijk huis, het plekje waar ik als tiener heb gewoond. De huidige bewoners zaten in de tuin koffie te drinken. Ik was in een nostalgische bui, en had zin in koffie, dus genoeg aanleiding om even een praatje te maken. De aardige bewoonster bood direct stoel en koffie aan, en daar zat ik dan in de tuin van nu, en van weleer. Het gekke was, dat het zo heerlijk vertrouwd voelde! De koffie smaakte zoals die vroeger, door mijn moeder gezet (filterkoffie) smaakte, niet te sterk, niet te slap, met een flinke scheut koffiemelk. Het kop-en-schoteltje had kúnnen behoren tot het serviesgoed van mijn moeder. Het plekje in de tuin, was nog precies zoals vroeger, zonnig, en afgeschut van de wind. Ook de stoelen, comfortabel als eens. En, ook zo aardig, ik mocht van de bewoonster even binnen kijken. Er was niet veel verbouwd, dus dat was een feest der herkenning: de woonkamer, de keuken, en het kleine kantoortje, waa...