Doorgaan naar hoofdcontent

Het geheimzinnige brein

Hoe zit dat eigenlijk met het geheugen?


Vanmiddag was het héérlijk weer. We hebben (man en ik) een heel eind gefietst in wind en zon, over het Friese platteland.
Aan het begin van de fietstocht kwamen we we twee tegenliggers tegen, ook op de fiets. Een persoon stapte van de fiets, controleerde zijn banden, stapte weer op de fiets, en fietste verder.

In een flits zag ik de man, en hij kwam mij bekend voor. Ik kende die man, maar waarvan? Hij kwam me zo bekend voor... Volgens mij was (is?) het een collega van mijn man.
Ik zei (dus) tegen echtgenoot: "Ken je die man? Is dat een collega van jou? Ja toch?"
"Eh, ja", zei mijn man, "Je hebt gelijk! Ik geloof dat dat een ex-collega is van mij! Hij werkt bij Bedrijf X".
"Maar hoe heet die ook al weer! Ik kan er niet opkomen...! Weet jij....?"
"Ik weet ook niet meer zijn naam, ik kan het je zo niet zeggen"
"Maar ik moet het weten! Haha. Hij heet... ; ja, hoe heet hij ook al weer?"

Nou, verder gefietst, al fietsend, liet het voorval mij niet meer los. Ik moest, en zou, mij de naam van die man herinneren. Hoe zit dat met mijn geheugen. Word ik oud....? Die náam die moet toch ergens op te diepen zijn!
Maar goed, het is mooi weer, en je fietst verder.
Een uur later, een uur van piekeren, piekerend fietsen. Hoe heet die man ook al weer... Het schiet me te binnen, opeens, de voornaam. Ik herinner hem mij: Bonne. Zó heet hij. Dat is dan dat. Nu de rest nog.
De achternaam. Wat was ook alweer de achternaam? Vreemd, dat ik dat niet meer weet. Het geheugen, mijn geheugen! Ik word oud!
Weer een uur later, piekeren, piekeren, yés: 'man'. De achternaam van de man eindigt op 'man'.
Dat was het tweede puzzelstukje.
Weer tien kilometer verder... hehe. Daar is hij dan, de achternaam: Landman.
Bonne Landman dus. Hehe, het heeft me drie uur bezig gehouden. Maar het is gelukt. Dat je daar zo lang over moet doen.
Maar toch zit het ergens in je geheugen. De kunst is om het te vinden......
Het geheugen, een wonderbaarlijk onderdeel van het menselijk lichaam.

Uiteraard is de naam in dit stukje gefingeerd.












Reacties

Populaire posts van deze blog

HTS reünie

Vrijdag ben ik naar de reünie geweest van de HTS Leeuwarden-Vondelstraat van NHL Hogeschool . Het was leuk om zoveel oud-studenten en oud-collega's te ontmoeten. Veel studenten herkende ik echt niet meer..... maar ook heel veel wel... en ik vond het leuk om te horen waar ze zoal terecht zijn gekomen. Ook fijn was het om oud-collega's, veelal met pensioen, te spreken. Tja, er is veel veranderd, dus veel nostalgie , en oh-ja's .

Wandeling in Decemberlicht

  Zaterdagavond een winterse wandeling gemaakt in het decemberlicht en ik kwam gelijk een motto voor het nieuwe jaar tegen. Bij dezen aan een ieder die dit leest: “ Een voorspoedig 2026 ”!

Theo

Theo Douma , bijzondere man, blijvend-rebels. Hij vertelde zijn verhaal aan Asing Walthaus en aan een publiek van in Leeuwarden-geïnteresseerden in het   HCL   op deze zondagmiddag. Boeiend verhaal! Douma en Walthaus Via zijn roomskatholieke opvoeding, een kindertijd in Leeuwarden met de begraafplaats als speelterrein, een ontroerend verhaal van zijn kindertijd,  een lagere en middelbare schoolperiode, terechtgekomen in de transportwereld. Een switch kwam er, toen zich de kans voordeed, de toenmalige theeschenkerij in de Prinsentuin te kunnen kopen. Daar wist hij het verloederde park schoon te maken en het restaurant " De Koperen Tuin " (90er jaren) tot bloei te brengen. Er volgden de aankoop van het Stadhouderlijk Hof, dat voor hem een lucratieve onderneming bleek, en de aankoop van de watertoren aan de Groningerstraatweg.  Uiteindelijk werden de projecten afgesloten, en vertrok hij uit Leeuwarden. Na een verblijf van een dik decennium aan de ...