Wát een vrouw, Elizabeth Zott.
Ik heb genoten van “Lessen in chemie”, van Bonnie Garmus, over een vrouw die zich niet uit het lood laat slaan door mannen. Ze is een chemisch wetenschapper. Soms uiterst venijnig, soms humorvol, laat ze weten hoe ze denkt over sekse-ongelijkheid, binnen het wetenschapsinstituut waar ze werkt, en in de maatschappij, binnen een relatie, als moeder, en in het onderwijs. Wat een man kan kan een vrouw net zo goed. En wat voor een man geldt, geldt ook voor een vrouw. De bestaande opvattingen over hoe een vrouw zich zou moeten gedragen, is enkel door de cultuur bepaald. In oorsprong zijn mannen en vrouwen gelijk.
En dat wordt op bijzonder wijze tot uiting gebracht door Elizabeth, door haar wetenschappelijk werk, in haar relatie met Calvin Evans, collega-wetenschapper. De twee krijgen een relatie. Trouwen, en je daarmee ondergeschikt maken aan je man, komt niet in Elizabeths woordenboek voor. Calvin overlijdt na een ongeluk, en Elizabeth blijkt zwanger. Een nieuwe uitdaging is de waardenvrije opvoeding van haar dochter.
De vrouw hoort aan het aanrecht? Elizabeth heeft haar keuken en haar aanrecht omgetoverd tot een chemisch labortorium. En koken is voor haar een scheikundig proces.
Ze wordt echt populair als ze een televisie-kook-programma gaat presenteren!
Het verhaal zit vol met subtiele en grappige verwijzingen naar de man-vrouw relatie, en er wordt korte metten gemaakt met seksistische en niet-emancipatoire opvattingen.
Ik ben benieuwd naar het volgende boek van Garmus “Peck & Peck”.
Reacties