Op zoek naar de ware Tsukuru Tazaki, in “De kleurloze Tsukuru Tazaki en zijn pelgrimsjaren” van Haruki Murakami.
De Japanse Tsukuru had in zijn middelbare schooltijd twee vrienden en twee vriendinnen. Het was een hecht groepje van vijf! Helaas raakte hij buiten de groep. Hij voelde zich verstoten en ontwikkelde daardoor een sterk minderwaardigheidsgevoel.
Hij volgt een technische ingenieursopleiding en ontwikkelt zich tot bedenker en ontwerper van spoorwegstations.
Hij maakt een identiteitscrisis door, en kampt zelfs met zelfmoordgedachten. Jaren later adviseert een goede vriendin (Sala) hem, om met zichzelf in het reine te komen en om de vier ex-vrienden op te zoeken, en zo schoon schip te maken. De ene is autoverkoper geworden, de andere een soort van management-goeroe, en een van de vriendinnen is getrouwd, heeft een gezin, en woont in Helsinki. De andere vriendin is op raadselachtige wijze vermoord.
Tsukuru heeft minderwaardigheidsgevoelens, maar ook schuldgevoelens.
Uiteindelijk beseft hij dat hij zijn eigen leven moet vormgeven, en zijn eigen spoor moet volgen. Hij is goed in het ontwerpen van spoorweggebouwen, de plaats van waaruit mensen verschillende lijnen, richtingen, kiezen en hun eigen toekomst opbouwen. Maar hij zal dat ook in overdrachtelijke zin moeten doen: vanaf een beginstation zijn eigen weg gaan.
Hij neemt die keuze, en hoopt dat Sala met hem die weg inslaat.
Reacties