Je moet er wel even voor gaan zitten. Want het zijn erg dikke boeken die de auteur heeft geschreven.
Ik was begonnen met "De verliefden". Wat een proza. In heel lange, prachtige, zinnen worden de gebeurtenissen vastgelegd. En eigenlijk gebeurt er niet zo heel veel. Maar de karakters worden zo goed uitgewerkt, dat je je helemaal inleeft in het verhaal. Marías, rasverteller.
Daarna "Zo begint het slechte". In hoeverre ken je je medemens? Wat speelt er zich in werkelijkheid af? Je ziet de buitenkant van de persoon, maar wat is de waarheid? Wat is er gebeurd? Ieder vertelt zijn/haar eigen verhaal, en laat nooit het achterste van de tong zien. Er blijft altijd informatie achter de hand. Zo is de interactie tussen mensen, deels transparant, deels verborgen.
"Wat heeft de poging om te verhinderen, te vermijden, te bewaken, te straffen, en zelfs te weten weinig zin, de geschiedenis is te vol van kleine misbruiken en enorme laaghartigheden waartegen niets kan worden gedaan omdat ze een lawine zijn, en wat winnen we erbij ze te achterhalen?" (p.403).
Het verhaal begint in raadselen en eindigt in raadselen.
En toch lees je maar door, van pag 1 tot 549, om maar niks te missen, en nieuwsgierig naar waarheden. En uiteindelijk wordt slechts een tip van de sluier opgelicht.
En nu begin ik aan het eerste deel van de trilogie "Jouw gezicht morgen": "Koorts en lans":
"Men zou nooit iets moeten vertellen..... [...] ..... Vertellen is bijna altijd een geschenk, zelfs wanneer het verhaal gif behelst en toedient..." (p.9).
Reacties