Bella houdt ons een spiegel voor, in Kathleen Glasgow’s “The glass girl” : Bella is vijftien jaar. Haar ouders zijn gescheiden, en ze woont, samen met haar zusje Ricci, dan weer bij haar moeder en dan weer bij haar vader. Haar ouders maken constant ruzie in het bijzijn van beide kinderen. Bella had altijd een goede band met haar oma (van moeders kant). Oma was fotografe en wist ook veel over kunst. Maar op een dag overleed zij, en Bella kreeg de schrik van haar leven toen ze haar vond, liggend op de grond. Als ze dan ook nog liefdesverdriet krijgt, nadat haar vriendje de verkering uitmaakt, is de maat vol. Ze voelt zich eenzaam, niet begrepen, kan de ruzies van haar ouders niet meer aan, mist haar oma enorm. Ze probeert haar uiterste best te doen thuis en op school, maar ontdekt tegelijkertijd de drank. De alcohol verdooft haar woede en verdriet, maar zorgt er ook voor dat ze verslaafd en totaal aan lager wal raakt. Na een blackout, ten gevolge van een alcoholvergiftiging, ...
van alles over alles