donderdag 25 mei 2017

Daar word ik blij van

Ieder jaar, op hemelvaartsdag,  minstens een paar bloemetjes kopen voor in de potten, dus naar de bloemenmarkt:



Met twee tassen vol, het stuur in evenwicht, op naar huis:


En daar staan ze dan:



zaterdag 20 mei 2017

Dag van de bouw

Gelukkig dat het mooi weer was, vandaag. Ik stond met mijn voeten (mooie schoenen) in de klei, in het zand. Bijzonder vriendelijk werden we rondgeleid bij het project 'Westelijke Invalsweg', ter hoogte van het Stephensonviaduct, inclusief een kijkje in de keet.
Dag van de Bouw, unieke kans om op de bouwplaats te kijken: Stationsbuurt, Europaplein en Stephensenviaduct.
Een paar foto's? Helaas niet. Per ongeluk alles gewist ;-(

Een paar bleven:
o.a. de spiksplinternieuwe grondverzetmachine (ik hoop dat dat ding zo heet ), en het kijkje op de werktekeningen in de keet.













woensdag 10 mei 2017

Mooie foto

Pijn

Weer een mooi boek gelezen: "Pijn" van Zeruya Shalev.

Een vrouw raakt jaren geleden zwaargewond bij een aanslag op een bus in Israël. Haar leven lang zal ze pijn hebben, een pijn die dus nooit over zal gaan. haar lichaam volgestouwd met metaal.
Minstens zo groot is de pijn in haar hart: een verloren en teruggewaande liefde, een bijna-verloren contact met haar zoon, en met haar dochter, een wankelende relatie met haar echtgenoot.
De fysieke pijn is een metafoor voor de psychische pijn.
Centraal thema: kan je terugkeren naar het verleden, en de draad van eens weer oppakken, of sta je in het leven van nú, en kies je voor je gezin?
Het verhaal lijkt één lange ademtocht, in een boeiende en schitterende verteltrant. Ik kon me enorm identificeren met de hoofdpersoon.
Er zit spanning in het verhaal. De toon is zo, dat je blijft doorlezen; je wílt doorlezen.
Uiteindelijk blijkt er een 'happy ending', misschien een beetje geforceerd. Ik vraag me af of in het werkelijke leven in soortgelijke situaties ook zo'n mooie afronding gloort.

Fragment (pag. 132):


zaterdag 6 mei 2017

Hooikoorts of niet!

Een ramp voor hooikoortspatiënten, maar wel heel mooi fietsweer. Keuze gemaakt om een eindje te gaan door de friese weilanden.







Tenslotte, zoek het fietspaadje:



vrijdag 5 mei 2017

Welkom


Dit is het pas bestrate winkel-, wandelgebied aan de "stille kant" van de Nieuwstad (Leeuwarden).
Kijk eens, wat een smal stoepje.
Her en der staat reclamemeubilair op de stoep. 
En vaak ook nog geparkeerde fietsen (hoewel verboden).

Als je rolstoelgebonden bent, of met een rollator loopt is het wel lastig om bijvoorbeeld de Zeeman te bezoeken. Het bordje "welkom" nodigt je uit. Maar de praktijk is anders.

Waarom niet een rol-vriendelijke stoep hier aangelegd?
Dat is mijn vraag aan gemeente en bouwvakkers!


zondag 23 april 2017

Wit-wandelen

Vandaag ging ik voor het wit:











zaterdag 15 april 2017

Het verhaal

Tussen witte donderdag en pasen bezoek gebracht aan de Doopsgezinde Kerk in Leeuwarden. Een oecumenische expositie van eigentijdse kruiswegstaties, die de laatste levensdagen van Jezus verbeelden. Iedere statie een ander kunstwerk, van steeds een andere kunstenaar.


"

Op tv: The Passion gekeken, hetzelfde verhaal in een hedendaagse jas, als decor 'myn eigen stadsje'.
In de schaduw van de ene mega-Passion die andere stille passie-expositie.
Dan nog een goedevrijdag-avond in een weer heel andere sfeer: met Pearl Joan en een zandkunstenares in De Salvator.



Samen vertellen zij het eeuwenoude verhaal van het lijden van de mens en de zoektocht naar geluk.


zaterdag 8 april 2017

Boomerang

5 fotootjes maken 1 filmpje !
Test Boomerang.

Voorbeeld Boomerang: https://www.facebook.com/tineke.huizenga.52/videos/10212824911526972/

donderdag 16 maart 2017

Leuk

Wiesje van der Flier (*) weet enthousiast te vertellen over Alzheimer. Ze is dan ook onderzoeker bij het VUMC Alzheimercentrum.
Wetenschap is leuk, onderzoek doen is interessant, hoewel Alzheimer bepaald geen "leuke" ziekte is.
Het VUMC/Alzheimer doet onderzoek naar Alzheimer. Hoe meer we weten over de ziekte, hoe beter kunnen we de ziekte voorkomen. Dus investeren in onderzoek is beter, dan investeren in zorg.
Om een handje hierbij te  helpen is een goede levensstijl van levensbelang: niet roken, hooguit één glas wijn per dag, veel bewegen, (vaak) vis eten, en ook veel groenten en fruit.


Wil je het onderzoek steunen, dan kun je ook actief meedoen. Schrijf je in bij het Amsterdam Hersenonderzoek Register.

Thuisgekomen begin ik in een boek: "Weg van haar" van Alice Munro, over een vrouw met geheugenstoornissen. Het verhaal sluit dus aan bij het onderwerp van de genoemde lezing ;-)

* lunchlezing Tresoar, Leeuwarden, 16 maart 2017





zondag 12 maart 2017

De sinne sakket, it wurdt al jûn

Weer een boek dat mij bij zal blijven: tot tranen toe geroerd de laatste pagina's van "Tijd van leven" van Marcos Giralt Torrente gelezen.
Een zoon die afscheid neemt van zijn vader.Een zoon die terugkijkt op zijn jeugd.

Een zoon die terugkijkt op zijn relatie met zijn vader.
Een zoon die afscheid neemt van wrok en ongenoegen.
Een zoon die uiteindelijk vrede vindt in de hang der dingen.
Hoe herkenbaar, ook voor dochters.
Het leven tekent je, en vormt je.
En het maakt dat je bent die je bent, de vader, de zoon, de moeder, de dochter, in relatie met elkaar.
Uiteindelijk kijk je vooruit, en maak je als vader plaats voor je eigen zoon. Een nieuwe toekomst.
Prachtig de stijl waarin het verhaal is geschreven: de kracht van de herhaling; de opsommingen, zij versterken de kracht van het vertellen.


Aansluitend een fietstocht gemaakt, door het prille lentelandschap.
En om in de sfeer te blijven: fietstochtje via de 'open dag' van Yarden, in Goutum.

In de aula genoten van een kort optreden van Gerrit Breteler.
De zon komt op, de lente komt.
Maar eens wordt het avond.
Een tijd van afscheid.

Gerrit Breteler zingt erover: "Eens komt er geen dag meer!", "In libben sûnder leafde is in libben om 'e nocht". 

zaterdag 4 maart 2017

Verhalenverteller

Even een boeken(lees)tip tussendoor:
Je hebt van die boeken, waarin je wilt blíjven lezen, Je wilt niet dat het verhaal eindigt. Zo'n boek, daarin ben ik bezig, en ik nader de 400e pagina.... , bijna boek uit, dus. 400 pagina's gingen langs mij heen zonder dat ik er erg in had. Zo goed geschreven!
"De zoon van de verhalenverteller" het verhaal van een vader en een zoon, het verhaal van een zoektocht, het verhaal van een vluchteling, het verhaal van Libanon.
Ook de auteur Pierre Jarawan is een echte verhalenverteller, hij doet me denken aan  Gabriel García Marquez' "Honderd jaar eenzaamheid".
De bibliotheek komt ook nog even voorbij: 


(De pagina gaat verder met) ".......tijd herkend en was begonnen alle boeken te digitaliseren.....".
Beeld van de hedendaagse bibliotheek- en informatiewereld, mijn werkveld.

zondag 26 februari 2017

Theo

Theo Douma, bijzondere man, blijvend-rebels.
Hij vertelde zijn verhaal aan Asing Walthaus en aan een publiek van in Leeuwarden-geïnteresseerden in het HCL op deze zondagmiddag.

Boeiend verhaal!
Douma en Walthaus

Via zijn roomskatholieke opvoeding, een kindertijd in Leeuwarden met de begraafplaats als speelterrein, een ontroerend verhaal van zijn kindertijd,  een lagere en middelbare schoolperiode, terechtgekomen in de transportwereld. Een switch kwam er, toen zich de kans voordeed, de toenmalige theeschenkerij in de Prinsentuin te kunnen kopen. Daar wist hij het verloederde park schoon te maken en het restaurant "De Koperen Tuin" (90er jaren) tot bloei te brengen. Er volgden de aankoop van het Stadhouderlijk Hof, dat voor hem een lucratieve onderneming bleek, en de aankoop van de watertoren aan de Groningerstraatweg. 
Uiteindelijk werden de projecten afgesloten, en vertrok hij uit Leeuwarden.
Na een verblijf van een dik decennium aan de Algarve komt hij terug naar Leeuwarden! Had je dat ooit gedacht? Neen, het ging zoals het ging.
Het kringetje wordt rond als hij op de roomskatholieke begraafplaats de hoofdwoning te huur ziet staan. Meteen besloten: daar ga ik wonen!
En nu? Hij is actief binnen PVDA-verband, campagne voeren, flyeren, en zo. 
Zelf een politieke functie? Bijvoorbeeld in de gemeenteraad? Neen, dat ambieert hij niet.
Liever houdt hij zijn handen vrij, zodat hij kan zeggen wat hij wil zeggen, en blijft hij zich inzetten voor een betere stad.

Het mág toch niet, dat Leeuwarden zo hoog scoort qua armoede en tweedeling?




donderdag 23 februari 2017

Fryslân vandaag


Weg met de clichés van de sûkerbôlle, de pompeblêden, het skûtsjesilen en de âlfestêdentocht.
Bert Looper, directeur van Tresoar, maakt ons bewust van het hedendaagse Fryslân.
Wat is de echte identiteit van Fryslân? Geloven we het filmpje van Shapiro, aaneenschakeling van clichés over onze provincie?
Door de eeuwen heen heeft Fryslân zich ontwikkeld, vanaf de Fryske-Frijheitsperiode 13e en 14e eeuw, via de bloeiperiode van van het economisch, agrarisch en intellectueel welvarende Fryslân ten tijde van de Universiteit in Franeker, via Fryslân in de Napoleontische tijd Fryslân als onderdeel van de Staat der Nederlanden, tot aan de tijd van nu, de 21e eeuw. En nu, wat is Fryslân nu? Wat is de moderne identiteit?
Houden we vast aan clichés? Stereotypen? Of benoemen wij een heel nieuw concept?
We moeten steeds doorgaan met actualiseren, bouwen aan het moderne Fryslân, het noorden van Nederland.
We gaan op weg naar 2018, het jaar van CH2018. En nu al, maar ook dán geven we ons visitekaartje af.
Hoe gaan wij Fryslân verkopen in 2018, wanneer hordes toeristen onze provincie binnenstromen? Bevestigen wij de clichés? Nee, toch? 

Na afloop van de lezing, nog een kwisje, en wij, deelnemers, kregen elk een heus certificaat ;-)

een van de vragen

'diploma'




(lezing Provinsjehûs, Ljouwert, 23 februari 2017, 12.30-13.30 uur)

Ps. Lees ook LC 24-2-17, p.21

LC 24-2-17

woensdag 22 februari 2017

Kindness

Ik kwam een boodschap tegen in het kader van 'Random acts of kindness':


donderdag 16 februari 2017

Wie de handschoen past...

Ik fiets graag, maar ik wandel ook graag.
Vandaag een lekker lange wandeltocht gemaakt.
Hindernis. Even kon ik niet verder...
Bomen op de weg.
Dikke takken.
Wat nu?
Wandelen is trouwens leuk, en interessant. Langzaam trekken de bermen, de tuinen, de dieren, de huizen, aan je voorbij.
In de bermen zie je soms merkwaardige dingen liggen. Wie mist er een handschoen?

Een paar vondsten:






Hoe verder?
Gelukkig kwam de Gemeente Leeuwarden mij te hulp.
Twee werknemers van de plantsoenendienst, en een zaag doen wonderen: