Doorgaan naar hoofdcontent

Moeders

Vaderland”, van Fernando Aramburu, een verhaal over twee moeders!


De macht van het terrorisme drijft een wig tussen mensen. Dit verhaal gaat over twee families die aanvankelijk hecht bevriend zijn met elkaar. Maar dat blijft niet zo. De zoon van Miren (de ene familie),Joxe Mari, raakt in de ban van de Baskische bevrijdingsbeweging, de ETA. Met zijn medestrijders beraamt hij diverse aanslagen tegen de heersende macht, de regering, en regeringsgezinden, met als patriottisch doel een eigen staat te stichten. Geen middel wordt geschuwd. Het komt zelfs zo ver dat Joxe Mari (mede)verantwoordelijk is voor de dood van de man van Bittori, Txato (de andere familie). Bittori was ooit de hartsvriendin van Miren. Na de moord op haar man wordt ze ontroostbaar en haar enige levensdoel lijkt te zijn te achterhalen wat er is gebeurd, en of het echt zo is dat Joxe Mari haar man heeft vermoord, en zo ja, of hij ooit vergiffenis zal vragen. Pas als ze daar achter komt, kan ook zij, die haar levenseinde allengs ziet naderen, rustig sterven.


De terreurdaden in het Spaanse Baskenland hebben grote invloed op het politieke en sociale leven daar, maar ook en vooral grijpt het in in het leven van gezinnen, families, mensen, oud en jong. Ooit bevriende gezinnen gaan elkaar uit de weg. 

De rode draad van het verhaal vormt het verschrikkelijke spoor van bedreigingen, bloed en dood in de levens van mensen, in het leven van Bittori en haar gezin en van Miren en haar gezin. Ooit waren de twee vrouwen vriendinnen, maar het buitenproportionele geweld dreef hen uiteen.

Beide families raken totaal onthecht en ontwricht. Deze strijd kent dan ook geen winnaars.

Wel krijg je een kijkje in de wereld van terroristen, het ultra-nationalisme en en de strijd tegen de overheid. 

De cirkel raakt rond, maar de verschrikkelijke gevolgen van de wandaden zijn niet meer terug te draaien. Het verdriet, de wonden en de littekens blijven.



PAGINA 8

Lees ook http://trijntjeblog.blogspot.com/2023/06/dat-jaar.html

Reacties

Populaire posts van deze blog

Straatpoëzie

 Soms fiets je “eeuwenlang” dezelfde routes, en valt je niks bijzonders op, totdat het je wel opvalt!

Wandeling in Decemberlicht

  Zaterdagavond een winterse wandeling gemaakt in het decemberlicht en ik kwam gelijk een motto voor het nieuwe jaar tegen. Bij dezen aan een ieder die dit leest: “ Een voorspoedig 2026 ”!

HTS reünie

Vrijdag ben ik naar de reünie geweest van de HTS Leeuwarden-Vondelstraat van NHL Hogeschool . Het was leuk om zoveel oud-studenten en oud-collega's te ontmoeten. Veel studenten herkende ik echt niet meer..... maar ook heel veel wel... en ik vond het leuk om te horen waar ze zoal terecht zijn gekomen. Ook fijn was het om oud-collega's, veelal met pensioen, te spreken. Tja, er is veel veranderd, dus veel nostalgie , en oh-ja's .